ปฐม ภาค ๑ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 69 / 5

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 150 ภาชนะแล้ว ควรฉันก่อน หรือดื่มยาคูก่อนก็ได้ เพราะว่าเธอ ปนกับลงในข้าวต้ม เมื่อกับมีปลาร้าเป็นต้นปนลงไป ยาคูจะปฏิกูล ไปเสีย อันภิกษุผู้จะฉัน ทำให้เป็

เนื้อหาตอนนี้เกี่ยวข้องกับวิธีการบริโภคอาหารของภิกษุในพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะการประพฤติตนในเรื่องอาหารและยาที่ไม่ปฏิกูล รวมถึงประเภทของภิกษุที่มีวิธีการฉันที่แตกต่างกัน เช่น ผู้ถืออย่างอุกฤษฎ์, ผู้ถืออย

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ [ ความแตกแห่งปัตตปิณฑิกังคะ ] က 151 ก็ธุดงค์ของปัตตปิณฑิกภิกษุทั้ง ๒ จำพวกนี้ ย่อมแตกในขณะ ที่เธอยินดีภาชนะที่ ๒ นี้เป็นความแตกในปัตตปิณฑิกังคะนี้ [ อา

บทความนี้นำเสนอการวิเคราะห์ความแตกในปัตตปิณฑิกังคะ รวมถึงอานิสงส์ที่เกิดจากการปฏิบัติแบบต่าง ๆ ของปัตตปิณฑิกภิกษุ เช่น การบรรเทาตัณหา การมีวินัยในการบริโภคอาหาร และการรักษาความสันโดษ ความสำคัญของการไม

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - ๓. ขลุปัจฉาภัตติยังคะ - หน้าที่ 152 [ การสมาทานขลุปัจฉาภัตติยังคะ ] แม้ขลุปัจฉาภัตติกังคะก็เป็นอันสมาทานด้วยคำสองคำนี้ คำใด คำหนึ่งว่า อติริตฺตโภชน์ ปฏิกขิปามิ ข

ขลุปัจฉาภัตติยังคะ เป็นการสมาทานที่ต้องใช้คำนั้น โดยมีการห้ามโภชนะเพิ่มเติมหลังจากรับประทานไปแล้ว แบ่งการถือครองเป็น 3 ประเภทที่แตกต่างกัน เรื่องนี้มีความสำคัญในบริบทของภิกษุที่มีวิธีปฏิบัติที่เคร่งคร

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ เท่านั้น ผู้ถืออย่างเพลาย่อมฉันได้ตอดเวลาที่ตนยังไม่ลุกจากอาสนะ [ ความแตกแห่งขลุปัจฉาภัตติยังคะ ] ก็ธุดงค์ของขลุปัจฉาภัตติภิกษุทั้ง ๓ พวกนี้ ย่อมแตกในข

เนื้อหาเกี่ยวกับการแสดงความแตกต่างของขลุปัจฉาภัตติในที่ที่พวกเธอควรห้ามการฉันอาหารและอานิสงส์จากการปฏิบัติเช่นนั้น โดยเน้นถึงความสำคัญของการมีมรรคทางจิต และการมีวิธีชีวิตที่เรียบง่าย ที่ช่วยให้ห่างไกล

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 154 นี้เป็นคำพรรณนาการสมาทาน วิธี (ปฏิบัติ) ประเภท ความแตก และอานิสงส์ในขลุปัจฉาภัตติยังคะ 4. อารัญญิกังคะ [การสมาทานอารัญญิกังคะ ] แม้อรัญญิกังคะ ก็เป

บทนี้อธิบายถึงการสมาทานอารัญญิกังคะ ซึ่งเป็นการให้พระภิกษุไม่อยู่ในเสนาสนะชายบ้าน โดยมีการเน้นย้ำถึงการปฏิบัติและวินัยของภิกษุที่ต้องละเสนาสนะเขตบ้านไปอยู่ในป่า การระบุคุณสมบัติของบ้านและเสนาสนะในบริบ

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 155 กล่าวว่า อนึ่ง ลักษณะแห่งเลฑฑบาตนั้น ก็คือร่วมในแห่งที่ที่ตกลง แห่งก้อนดินที่ขว้างไป (เต็มแรง) อย่างพวกคนรุ่นหนุ่ม เมื่อจะ แสดงกำลังของตน เหยียดแขน

บทนี้กล่าวถึงลักษณะของเลฑฑบาตที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดวัดและอุปจารเรือน โดยอธิบายถึงวิธีการวัดพื้นที่ในสถานที่ต่าง ๆ เช่น บ้านที่มีรั้วและไม่มีรั้ว โดยใช้ธนูและกำหนดระยะทางในการล้อมพื้นที่ สำหรับบ้านที

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 156 วิหาร ตรงไปในระหว่าง ๒ เลฑฑบาต เหมือนวัดอุปจารบ้าน, นี้เป็น ประมาณในวิธีวัดนี้ แม้ถ้าบ้านอยู่ใกล้ ภิกษุอยู่ในวิหารได้ยินเสียง คนชาวบ้าน แต่ไม่อาจจะ

บทความนี้พูดถึงการดำรงชีวิตของภิกษุในวิหารและอุปสรรคในการเดินทางไปบ้าน อธิบายถึงความสำคัญของการรักษาธุดงค์ให้บริสุทธิ์ การนำอาจารย์ไปยังเสนาสนะ และประเภทของอารัญญิกภิกษุที่มีอยู่ ๓ พวก โดยแสดงถึงวิธีก

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ [ความแตกแห่งอารัญญิกังคะ ] 157 ก็เมื่ออารัญญิกภิกษุทั้ง ๓ พวกนี้ มาแต่ป่าในเวลาที่ได้กำหนด ไว้แล้วอย่างไร ฟังธรรมอยู่ในเสนาสนะชายบ้าน แม้จนอรุณขึ้น ธุด

บทความนี้กล่าวถึงความแตกต่างในการปฏิบัติธรรมของอารัญญิกภิกษุที่อยู่ในเสนาสนะชายบ้านและประโยชน์ที่เกิดจากการอยู่ในป่า เช่น การรักษาสมาธิ การลดความกลัว และการปล่อยวางความผูกพันในชีวิต.

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 158 [ คาถาสรูป ] นักพรตผู้สงัด ไม่คลุกคลี (กับใคร) ยินดี ในเสนาสนะอันสงัดยังพระมานัสของพระนาถะเจ้า ให้ทรงยินดี เพราะการอยู่ป่า อาศัยอยู่ในป่าผู้เดียว ย่อ

บทความกล่าวถึงความสำคัญของการอยู่ในป่าและการสมาทานรุกขมูลกังคะซึ่งช่วยให้เกิดความสงบสุขในจิตใจของนักพรต โดยระบุว่าความสุขที่ได้รับจากการอยู่ในป่านั้นไม่สามารถเทียบได้กับความสุขของเทวดาหรือพระอินทร์ นอ

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 159 ระหว่างพรมแดน ต้นไม้ที่เป็นเจดีย์ ต้นไม้มียาง ต้นไม้ (กำลัง) มีผล ต้นไม้ (กำลัง) มีดอก ต้นไม้มีค้างคาว (เกาะ) ต้นไม้มีโพรง ต้นไม้ที่อยู่กลางวัด” แล้ว

เนื้อหาว่าด้วยประเภทของรุกขมูลิกภิกษุที่มี 3 พวก โดยมีวิธีการดูแลพื้นที่บริเวณวัดที่ต้องมีการทำความสะอาด และความสำคัญของต้นไม้ในวัดที่อาจมีอันตราย เช่น ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีคนไปบูชา ตลอดจนพรรณนาเกี

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 160 ทำให้เรียบแล้ว เกลี่ยทราย ทำรั้วล้อม ติด (บาน) ประตู เสียด้วย แล้วจึงอยู่ก็ได้ แต่ในวันที่มีงานมหกรรม รุกขมูลภิกษุอย่านั่งอยู่ที่นั่น พึง (ไป) นั่งที

เนื้อหาของบทนี้พูดถึงวิธีการเตรียมที่นั่งสำหรับพระภิกษุ รวมถึงแนวทางการปฏิบัติในเรื่องรุกขมูลและอานิสงส์จากการอยู่ ณ ที่มุงบัง โดยมีการอธิบายถึงประโยชน์ต่าง ๆ เช่น การมีนิสัยที่เหมาะสมและการปลูกอนิจจส

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 161 [ คาถาสรูป ] ที่อยู่ของภิกษุผู้สงัด อันเป็นที่ ๆ พระพุทธ เจ้าผู้ประเสริฐทรงสรรเสริญ และตรัสว่าเป็นนิสัย (ของผู้บรรพชา) ซึ่งเสมอด้วยโคนไม้ จักมี ที่ไห

บทความนี้กล่าวถึงที่อยู่ของภิกษุผู้สงัดที่ได้รับการสรรเสริญจากพระพุทธเจ้า โดยเฉพาะความสำคัญของโคนไม้ที่เป็นสถานที่สงบสุขสำหรับการปฏิบัติธรรม ภิกษุผู้มีปัญญาควรเห็นคุณค่าของสถานที่สงบสุขนี้ เนื่องจากเป

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 162 โคนไม้ด้วย อพุโภกาสิกงฺค์ สมาทิยามิ ข้าพเจ้าสมาทานองค์ของ ภิกษุผู้มีอันอยู่กลางแจ้งเป็นปกติ ดังนี้ [วิธี (ปฏิบัติ) ในอัพโภกาสิกังคะ ] ก็แล การเข้าไ

เนื้อหาเกี่ยวกับการปฏิบัติของอัพโภกาสิกภิกษุในการเข้าไปที่อุโบสถหรือโรงฉัน โดยเน้นให้ปฏิบัติตามวิธีที่ถูกต้อง เช่น รอสภาพอากาศเป็นปกติก่อนออกจากสถานที่และการเข้าไปเพื่อประโยชน์แก่พระศาสนา การรักษาศรัท

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - [ ประเภทแห่งอัพโภกาสิกภิกษุ] - หน้าที่ 163 ว่าโดยประเภท แม้อัพโภกาสิกภิกษุนี้ ก็มี ๓ พวก ใน พวกนั้น สำหรับผู้ถืออย่างอุกฤษฎ์ จะเข้าไปอาศัย (เงา) ต้นไม้ หรือภูเขา

บทความนี้สำรวจประเภทของอัพโภกาสิกภิกษุ โดยแบ่งเป็น ๓ พวกและเน้นถึงวิธีการดำรงชีวิตของพวกเขาในธรรมะ รวมถึงข้อตกลงและอานิสงส์ที่เกิดจากการปฏิบัติในลักษณะต่างๆ อาทิเช่น การตัดอาวาสปริโพธและการบรรเทาถีนมิ

- หน้าที่ 164 ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - 1 สรรเสริญว่า "ภิกษุทั้งหลายที่อยู่ไม่ติดที่ เที่ยวไปไม่มีที่ข้องขัด ดุจ มฤคทั้งหลาย" ดังนี้ (๔) เป็นพระ ๔ ทิศ (๕) มีความประพฤติสมควร แก่ธุตธรรม มี

เนื้อหาเกี่ยวกับการอธิบายถึงความสำคัญของภิกษุในการปฏิบัติธรรมในที่ต่าง ๆ และความประพฤติของภิกษุที่มีความมักน้อยในวิสุทธิมรรค โดยมีการออกแบบการมีชีวิตในอัพโภกาส เพื่อให้เข้าถึงปวิเวกรส และการสมาทานโสสา

- หน้าที่ 165 ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - [วิธี (ปฏิบัติ) ในโสสานิกังคะ ] ก็แลคนทั้งหลายเมื่อตั้งหมู่บ้าน กำหนดที่ใดไว้ว่า ที่นี่เป็น ป่าช้า โสสานิกภิกษุนั้นอย่าเพิ่งอยู่ ณ ที่นั้น เพราะว่า

บทความนี้พูดถึงแนวทางในการอยู่ของโสสานิกภิกษุในป่าช้า อธิบายว่าควรหลีกเลี่ยงการอยู่ในที่นั้นในขณะที่ยังมีศพอยู่ และให้รายงานตัวต่อพระสังฆเถระหรือเจ้าหน้าที่เพื่อป้องกันอันตรายที่จะเกิดขึ้น การปฏิบัติใ

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - - หน้าที่ 166 ให้แม่นยำเสียแต่ในกลางวัน ด้วยเมื่อกำหนดเสียอย่างนั้น มันจะได้ ไม่เป็นสิ่งชวนกลัวสำหรับเธอในเวลากลางคืน" (๕) อมนุษย์ทั้งหลาย แม้นมันจะเที่ยวส่งเสีย

เนื้อหาในหน้านี้สรุปถึงความสำคัญของการมีวินัยในการปฏิบัติของโสสานิกภิกษุ โดยมีข้อแนะนำว่าไม่ควรกินของที่อมนุษย์ชอบและต้องทำความเข้าใจถึงการอยู่ร่วมกับอมนุษย์ในสถานที่ต่าง ๆ ให้ดี เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาแ

ว่าโดยประเภท ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - [ ประเภทแห่งโสสานิกภิกษุ ] - หน้าที่ 167 แม้โสสานิกภิกษุนี้ก็มี ∞ พวก ใน ๓ พวก นั้น ผู้ถืออย่างอุกฤษฎ์ จึงอยู่แต่ในป่าช้าที่ (ได้ลักษณะ ๓ คือ) มีการ

บทนี้พูดถึงประเภทแห่งโสสานิกภิกษุที่แบ่งออกเป็นสามกลุ่มและลักษณะต่าง ๆ ของพวกเขาที่ป่าช้า อย่างเช่น ผู้ถืออย่างอุกฤษฎ์ ผู้ถืออย่างกลางและผู้ถืออย่างเพลา และอธิบายความแตกต่างของธุดงค์ในแต่ละกลุ่ม นอกจา

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 168 [ คาถาสรูป ] ก็เพราะอำนาจแห่งมรณานุสติ (ระลึกถึงความแตก ตายอยู่เนืองๆ) โทษอันจะพึงเกิดขึ้นเพราะค ต าะความ ประมาททั้งหลาย ย่อมไม่ตกต้องโสสานิกภิกษุ ผู

ในหน้าที่ 168 ของวิสุทธิมรรค แสดงถึงอำนาจแห่งมรณานุสติ ซึ่งช่วยให้ภิกษุสามารถหลีกเลี่ยงการหลงไปในกามราคะ และเกิดความสังเวชต่อชีวิต การปฏิบัติต้องอาศัยการสมาทานและการอดทนต่อความโลเล เพื่อมุ่งสู่นิพพาน

ประโยค๘ - วิสุทธิมรรคแปล ภาค ๑ ตอน ๑ - หน้าที่ 169 [วิธี (ปฏิบัติ) ในยถาสันติยังคะ ] ก็แล ยถาสันตฤติกภิกษุนั้น เสนาสนะใดที่เสนาสนคาหาปกะ แจกให้ว่า "เสนาสนะนี้ได้แก่เธอ" ก็พึงยินดีด้วยเสนาสนะนั้น ไม่ พ

การปฏิบัติในยถาสันตฤติกภิกษุเกี่ยวข้องกับการรับเสนาสนะที่จัดสรร และแบ่งเป็น 3 ประเภทตามความเหมาะสมของแต่ละบุคคล ผู้ถืออย่างอุกฤษฎ์จะไม่ใคร่ถาม หากมีความโลเลในเสนาสนะอาจส่งผลต่อการปฏิบัติ และหากเสนาสนะ